Bu askerlikten aklımda en çok kalan şey eğitimden ya da günün yoğunluğundan önce insan meselesi oldu. Oraya herkes başka bir hayattan geliyor. Kiminin işi yarım kalmış, kimi ailesinden ilk kez bu kadar ayrı, kimi de daha kapıdan girmeden gün saymaya başlamış oluyor. Benim denk geldiğim arkadaş grubu iyiydi. O yüzden kışlanın ilk günlerde insana yabancı gelen tarafı, zamanla aynı insanlarla paylaşılan ortak bir düzene dönüştü.
Başta herkesin gözü birbirinin üzerindeydi. Kim nasıl biri, kiminle aynı ortamda kalacağım, ortam nasıl olacak derken insan ister istemez temkinli davranıyor. Sonra anlıyorsun ki herkesin derdi aşağı yukarı aynı. Gün bitsin, zaman geçsin, kimseyle sorun yaşamadan bu süreci tamamlayalım. Bu düşünce oluşunca insanlar da birbirine daha anlayışlı yaklaşmaya başlıyor.
Burada bence en önemli mesele konuşmanın ve davranışın ölçülü olmasıydı. Askerlikte çok büyük şeyler beklenmiyor aslında. Sıranı bekle, bulunduğun yeri temiz bırak, söyleneni dinle, insanlarla gereksiz inatlaşma… Bunlara dikkat edildiğinde işin büyük kısmı kendiliğinden ilerliyor. Bir hata olduğunda her zaman sert bir tepkiyle karşılaşmadım. Çoğu zaman yanlışın ne olduğu anlatılıyor, sonra tekrar denemen isteniyordu. İnsan böyle olunca daha rahat öğreniyor zaten.
Günlük hayatın içinde dışarıda hiç önemsemediğimiz şeyler burada daha görünür oluyor. Mesela ortak kullanılan alanların temizliği. Herkes biraz dikkat ettiğinde ortam yaşanabilir kalıyor, birkaç kişi umursamadığında ise aynı yer herkes için sıkıntıya dönüşebiliyor. Ben bu yüzden kendi alanımı düzenli tutmaya çalıştım. Başkasının bıraktığı küçük bir şeyi de görüp geçmek yerine, elimden geliyorsa düzeltmenin daha doğru olduğunu düşündüm. Sonuçta kısa süreliğine de olsa aynı ortamın sorumluluğunu birlikte taşıyorsun.
Yemek konusunda benim açımdan ciddi bir sorun olmadı. Herkes aynı şeyi beğenmek zorunda değil, damak tadı farklı. Ama genel olarak yeterli buldum. İhtiyaç duyulan bazı şeyleri içeriden karşılayabilmek de rahatlık sağlıyordu. Asıl mesele, kalabalık ortamda herkesin birbirinin hakkını gözetmesi. Özellikle yemek sırasında ya da kısa molalarda insanların sabırsız davranması bütün havayı değiştirebiliyor. Birkaç dakika kazanmak için başkasını bekletmenin bir anlamı yok.
Boş kaldığımız zamanlarda ise en iyi gelen şey telefonla uğraşmak değil, biraz sohbet etmekti. Yanında kitap bulunduranlar okuyordu, bazıları spor yapıyordu, bazıları da oturup kendi hayatından bahsediyordu. Farklı şehirlerden, farklı işlerden ve farklı yaşam tarzlarından insanlarla aynı yerde bulunmak enteresan bir deneyim. Normal hayatta tanışmayacağın biriyle oturup uzun uzun konuşabiliyorsun. Askerlik bittikten sonra bile akılda kalan tarafın bu sohbetler olacağını düşünüyorum.
Zaman zaman herkesin morali düşüyor tabii. Günler uzuyor, insan evini özlüyor, aynı şeyleri tekrar tekrar yapıyormuş gibi hissediyor. Böyle anlarda işi daha da zorlaştıracak davranışlardan uzak durmak gerekiyor. Tartışmaya girmek, kuralları sürekli zorlamak ya da insanları germek kimseye bir şey kazandırmıyor. Ben mümkün olduğunca yapıcı kalmaya çalıştım. Bir arkadaşın zorlandığını görünce yardımcı olmak, ortamın havasını da değiştiriyor.
Çıkışa doğru insan tuhaf bir şekilde bulunduğu düzene alışmış oluyor. Başlangıçta yabancı gelen yer, yüzler ve günlük akış artık tanıdık geliyor. Oradayken bir an önce bitsin diye düşünüyorsun; sonrasında ise birlikte geçirilen günleri, sohbetleri ve küçük anıları hatırlıyorsun. Çanakkale’deki askerlik deneyimim bende böyle kaldı: İnsanların birbirine nasıl davrandığının, yapılan işin kendisinden bile daha belirleyici olduğu kısa ama öğretici bir dönem.
bedelliasker
Bu askerlikten aklımda en çok kalan şey eğitimden ya da günün yoğunluğundan önce insan meselesi oldu. Oraya herkes başka bir hayattan geliyor. Kiminin işi yarım kalmış, kimi ailesinden ilk kez bu kadar ayrı, kimi de daha kapıdan girmeden gün saymaya başlamış oluyor. Benim denk geldiğim arkadaş grubu iyiydi. O yüzden kışlanın ilk günlerde insana yabancı gelen tarafı, zamanla aynı insanlarla paylaşılan ortak bir düzene dönüştü.
Başta herkesin gözü birbirinin üzerindeydi. Kim nasıl biri, kiminle aynı ortamda kalacağım, ortam nasıl olacak derken insan ister istemez temkinli davranıyor. Sonra anlıyorsun ki herkesin derdi aşağı yukarı aynı. Gün bitsin, zaman geçsin, kimseyle sorun yaşamadan bu süreci tamamlayalım. Bu düşünce oluşunca insanlar da birbirine daha anlayışlı yaklaşmaya başlıyor.
Burada bence en önemli mesele konuşmanın ve davranışın ölçülü olmasıydı. Askerlikte çok büyük şeyler beklenmiyor aslında. Sıranı bekle, bulunduğun yeri temiz bırak, söyleneni dinle, insanlarla gereksiz inatlaşma… Bunlara dikkat edildiğinde işin büyük kısmı kendiliğinden ilerliyor. Bir hata olduğunda her zaman sert bir tepkiyle karşılaşmadım. Çoğu zaman yanlışın ne olduğu anlatılıyor, sonra tekrar denemen isteniyordu. İnsan böyle olunca daha rahat öğreniyor zaten.
Günlük hayatın içinde dışarıda hiç önemsemediğimiz şeyler burada daha görünür oluyor. Mesela ortak kullanılan alanların temizliği. Herkes biraz dikkat ettiğinde ortam yaşanabilir kalıyor, birkaç kişi umursamadığında ise aynı yer herkes için sıkıntıya dönüşebiliyor. Ben bu yüzden kendi alanımı düzenli tutmaya çalıştım. Başkasının bıraktığı küçük bir şeyi de görüp geçmek yerine, elimden geliyorsa düzeltmenin daha doğru olduğunu düşündüm. Sonuçta kısa süreliğine de olsa aynı ortamın sorumluluğunu birlikte taşıyorsun.
Yemek konusunda benim açımdan ciddi bir sorun olmadı. Herkes aynı şeyi beğenmek zorunda değil, damak tadı farklı. Ama genel olarak yeterli buldum. İhtiyaç duyulan bazı şeyleri içeriden karşılayabilmek de rahatlık sağlıyordu. Asıl mesele, kalabalık ortamda herkesin birbirinin hakkını gözetmesi. Özellikle yemek sırasında ya da kısa molalarda insanların sabırsız davranması bütün havayı değiştirebiliyor. Birkaç dakika kazanmak için başkasını bekletmenin bir anlamı yok.
Boş kaldığımız zamanlarda ise en iyi gelen şey telefonla uğraşmak değil, biraz sohbet etmekti. Yanında kitap bulunduranlar okuyordu, bazıları spor yapıyordu, bazıları da oturup kendi hayatından bahsediyordu. Farklı şehirlerden, farklı işlerden ve farklı yaşam tarzlarından insanlarla aynı yerde bulunmak enteresan bir deneyim. Normal hayatta tanışmayacağın biriyle oturup uzun uzun konuşabiliyorsun. Askerlik bittikten sonra bile akılda kalan tarafın bu sohbetler olacağını düşünüyorum.
Zaman zaman herkesin morali düşüyor tabii. Günler uzuyor, insan evini özlüyor, aynı şeyleri tekrar tekrar yapıyormuş gibi hissediyor. Böyle anlarda işi daha da zorlaştıracak davranışlardan uzak durmak gerekiyor. Tartışmaya girmek, kuralları sürekli zorlamak ya da insanları germek kimseye bir şey kazandırmıyor. Ben mümkün olduğunca yapıcı kalmaya çalıştım. Bir arkadaşın zorlandığını görünce yardımcı olmak, ortamın havasını da değiştiriyor.
Çıkışa doğru insan tuhaf bir şekilde bulunduğu düzene alışmış oluyor. Başlangıçta yabancı gelen yer, yüzler ve günlük akış artık tanıdık geliyor. Oradayken bir an önce bitsin diye düşünüyorsun; sonrasında ise birlikte geçirilen günleri, sohbetleri ve küçük anıları hatırlıyorsun. Çanakkale’deki askerlik deneyimim bende böyle kaldı: İnsanların birbirine nasıl davrandığının, yapılan işin kendisinden bile daha belirleyici olduğu kısa ama öğretici bir dönem.