Askerlik Yorumları

Yorum Detayı

Deniz Er Eğitim Alay Komutanlığı - İskenderun için bırakılan tam kullanıcı deneyimi.

Birlik Sayfasına Dön
İ

İsimsiz kullanıcı

Bedelli Askerlik • Mayıs 2024 • Hatay

Benden önce babamın ve ağabeyimin acemi askerliklerini yaptığı bu alayda, ben de 12 Haziran itibarıyla 24 günlük bedelli askerlik sürecimi tamamlayıp terhis belgemi alarak aile geleneğine katılmış oldum. Ailecek bu alayın müdavimi sayılırız; içeride bulunduğum süre boyunca benimkine benzer başka bir örneğe ne rastladım ne de duydum. İçerideki genel işleyiş hakkında daha önce anlatılan pek çok şey bizim celp dönemimizde de geçerliydi ancak bu 24 günlük süreçte bizzat yaşayarak gördüğüm birkaç temel noktayı kendi penceremden paylaşmak isterim.

Beni içeride en çok zorlayan konuların başında İskenderun’un yaz sıcağı geldi. İş durumum nedeniyle mayıs celbinde silah altına alındım, yani askerliğim mayıs ve haziran aylarına denk geldi. Bunun ne kadar çetin bir tercih olduğunu haziran ayının girmesiyle birlikte çok net anladım. Mayıs ayında 25–26 derecelerde seyreden hava sıcaklığı, haziranla birlikte bir günde 35–40 derecelere fırladı. İskenderun’un sıcağı alışılmış bir sıcak değil; güneş özellikle öğle saatlerinde öyle bir açıyla vuruyor ki temas ettiği her an insanın canını yakıyor. O kavurucu güneşin altında uzun kollu gömleklerle uygun adım yürürken, sıcağa en alışkın olması gereken Adanalı ve Urfalı arkadaşların bile ne kadar bunaldığına, hatta sıcak yüzünden burnu kanayanlara ve fenalaşanlara şahit oldum. Zorunluluğu olmayanlar için mart veya nisan aylarının bu alay için çok daha elverişli bir dönem olduğunu yaşayarak tecrübe ettim.

Hava şartları ve fiziksel zorluklar kadar beni etkileyen ikinci büyük mesele, içerideki düzenin sivil hayattaki mantık çerçevesiyle çatışmasıydı. İçeri ilk adımı attığım andan çıkana kadar kendi kendime defalarca "Niye?" diye sorduğum sayısız an oldu. Askerî disiplin sorgulamamak ve verilen emirlere olduğu gibi uymak üzerine kurulu olduğu için, her şeyde mantıklı bir neden-sonuç ilişkisi arayan rasyonel biri olarak bu gerçekliğin içinde kalmak beni zaman zaman zorladı. Bizim celp döneminde alayda bedelli ve uzun dönem erlerle birlikte yaklaşık 4000 kişi vardı; görevli personelle beraber bu sayı 4500’ü buluyordu. Bu kadar büyük bir insan topluluğunun sabahın erken saatlerinden akşam yat vaktine kadar net bir sonucu olmayan işler için koşturup durması ve bunun bir parçası olmak zihinsel olarak yorucuydu.

Askerliğimi 26 yaşında tamamladım. Karakter olarak insanları ve durumları gözümde çok büyütmeyen biri olduğum için içerideki ikili ilişkileri dengeli yürütebildim. Ancak 30 yaşını aşmış, çoluk çocuk sahibi, sivil hayatta belli bir iş ve konum edinmiş pek çok insan için bu ortamın çok daha yıpratıcı olabildiğini gördüm. Teslim olduğunuz ilk andan itibaren dışarıdaki kimliğiniz ve ne iş yaptığınız tamamen arka planda kalıyor; sivil hayatta aynı ortamda bulunmayacağınız, çoğunluğu yaşça sizden küçük olan görevlilerin gözetimi altında hareket ediyorsunuz. Birey olma özelliğinizi geride bırakıp tamamen parçası olduğunuz gruba uyum sağlamanız bekleniyor. Kendi davranışlarınız ne kadar kurallara uygun ve düzgün olursa olsun, etrafınızdakilerin yaptığı hatalardan da sorumlu tutuluyorsunuz. Bu süreçte kimseyle takışmadan, söylenenleri kişisel algılamadan ve oradaki insanların neredeyse hiçbirini hayatım boyunca bir daha görmeyeceğimi bilerek sadece süreci tamamlayıp yoluma bakmaya odaklandım.

İçerideki bir diğer önemli mesele de sağlık ve ortak kullanım alanlarındaki hijyen koşullarıydı. İlk 10 günün sonunda içeridekilerin yüzde doksanından fazlası soğuk algınlığı, grip veya sıcak çarpması gibi sebeplerle hastalanmaya başladı. İki yüz, üç yüz kişiyle aynı tuvaleti, duşu, yemek alanlarını ve otomatları kullanırken; ortalık yere hapşıran, öksüren ve tuvalet ile duşları son derece kirli bırakan insanlarla bir arada yaşamak zorunda kaldık. İçeride revir imkânı bulunsa da yazılacak uzun bir istirahatin askerliği uzatma ihtimali olduğundan, hastalanmamaya ve kişisel temizliğe dikkat ederek dayanmak gerekiyordu.

Dışarıdayken çok önemli görünmese de ıslak mendil ve kolonya içeride bizim için altın değerindeydi. Ortak tuvaletleri temiz kullanmayı bilmeyenlerin atıklarıyla giderlerin tıkanmaması için içeride ıslak mendil satışı yapılmıyordu. Nitekim tesisat işleriyle uğraşan ekip bir ay boyunca neredeyse aralıksız şekilde tıkanan giderleri açmakla uğraştı; onlara da buradan selam olsun. Kullanılan mendilleri tuvaletin içine atmak yerine yandaki çöp kutusuna atmak bile içerideki ortak yaşamı doğrudan etkileyen bir detaydı. Yanımda bulundurduğum ıslak mendil ve kolonya, ortak alanlardaki hijyen eksikliğine karşı en büyük dayanağım oldu.

Süre olarak kısa görünse de bulunduğum eğitim grubunda acemi askerliğini her yönüyle yaşadığım bir süreç geçirdim. Gözümde büyütmeden, ne olursa olsun biteceğini aklımdan çıkarmadan ve bir daha hayatım boyunca karşılaşmayacağım bu ortamdan kendimi geliştirecek dersler çıkarmaya odaklanarak günleri tamamladım. İlk günden çıkana kadar her gün yaşadıklarımı ve olan biteni günlük şeklinde yazdım; hem vakit geçirmek hem de yıllar sonra dönüp baktığımda gülerek hatırlayacağım değerli bir hatıra edinmek açısından çok iyi oldu. Ayrıca yanımda götürdüğüm bir iki sürükleyici roman ve bulmaca kitabı, yaşarken üç gün gibi gelen o uzun günlerin birkaç saatini eritmemde çok işe yaradı. Sağlığınıza ve psikolojik olarak sağlam kalmaya dikkat edin, şimdiden hayırlı teskereler!

Durum: Onaylandı Faydalı: 0 Faydasız: 0
14 Kasım 2026 11:17