Nisan ayı içerisinde bedelli askerliğimi İstanbul’daki bu kışlada tamamladım. Öncelikle görev yapan komutanlarıma selam ve saygılarımı iletiyorum. Ben zaten İstanbul’da yaşayan biri olarak birliğe çok rahat ulaştım ama koğuşta sohbet ettiğimizde şehir dışından gelen arkadaşların da ulaşımda hiç zorlanmadığını duydum; çıkış gününde de kapı önünde taksi ve minibüs bulmak oldukça kolaydı. Teslim olacağım gün sabah erkenden kışlaya gittim ve bunun ne kadar büyük bir avantaj olduğunu içeride yaşayarak gördüm. Erken gelenlerin yerleştirildiği ilk koğuşlar, genelde işini son dakikaya bırakmayan, düzenli ve kurallara uyan insanlardan oluşuyordu. Bizim koğuş bu açıdan harika bir uyum yakaladı; içtimalara bir kez bile geç kalmadık, aramızdan kimse aksaklık çıkarmadı ve ne söylendiyse zamanında yaptığımız için bir kez bile uyarı ya da ceza almadık. Daha geç katılanların yerleştiği son koğuşlarda ve üst katlarda ise içtimaya geç kalan, yatağını toplamayan ve uyumu zorlaştıran kişilerin daha fazla olduğunu gözlemledim.
Kaldığımız bina oldukça eskiydi ancak 16 kişilik koğuşumuzun içi alan olarak gayet ferahtı. Koğuşta üç büyük pencerenin yanı sıra üst kısımda üç tane de küçük pencere bulunuyordu. Biz o üstteki küçük camları sürekli açık tuttuk; hatta son günlerde hava ısınınca orta camı da hiç kapatmadık. Aksi hâlde 16 kişinin uyuduğu bir odada gece dışarıdan içeri girildiğinde ağır havadan durmak pek mümkün olmuyordu. Üşüyen biri olmadıkça havalandırma işini bu şekilde çözdük. Yanımda büyük boy bir valiz götürmüştüm; sivil eşya deposuna kaldırılan valizler haftada bir açıldığı için geniş bir çanta götürmek işime çok yaradı. Ayrıca içeride geçirdiğim sürede büyük boy güneş kremi ve el kreminin de ne kadar gerekli olduğunu bizzat tecrübe ettim.
Binaların önünde çay ve kahve için ayrı, su ve atıştırmalıklar için ayrı otomatlar vardı. Bu otomatlarda yalnızca internet alışverişine açık banka veya kredi kartları geçiyordu; bu yüzden yanımda sadece ufak tefek ihtiyaçlar için az miktarda nakit bulundurup harcamalarımı kartla yaptım, tabii içeride kartı kaybetmemeye ekstra özen gösterdim. Kantin tarafında ise üç ayrı bölüm vardı: birinde tost, pizza, köfte, döner ve tatlı gibi yiyeceklerle içecekler, birinde sadece su, diğerinde ise sigara ve abur cubur satılıyordu. Yemekhaneye giriş sırası ise her hafta dönüşümlü olarak değişiyordu; ilk hafta en son sıraya giren grup, son hafta ilk sırada yemek alıyordu. Bizim dönemimizde pandemi tedbirleri nedeniyle masalarda ikişer kişi çapraz oturuyorduk; yemeklerin yanında akşamları çikolata veya bisküvi, içecek olarak da ayran, meyve suyu, şalgam veya maden suyu çıkıyordu. Masadaki suyu içmek için metal bardak kullanmak gerekiyordu. Yemekhane çıkışında çatal, kaşık ve bardakları ayrı bir yere, tepsileri ise kendi grubumuza ayrılan masaya bırakıyorduk; ilk günlerde bu basit ayrımı yapmayıp çatal kaşıkları çöpe döken ya da tepsisini yanlış yere bırakanlar yüzünden ufak çaplı aksaklıklar yaşandı.
Haftalık programda belirlenen duş günlerimizin dışında sabah erken saatte kalkıp duş alma imkânı da vardı. Kabin sayısı yeterli olduğu için sıra beklemedik ve su hep sıcaktı, içeride hiç üşümedim. Ancak duştan sonra konakladığımız binaya dönerken dışarısı epey rüzgârlı oluyordu; duştan çıkıp ince giyinen ya da hemen dışarıda çay ve sigara molası veren arkadaşların çoğu üşüttüğü için ben kalın giyinip kendimi korumaya dikkat ettim. Eğitimler ise fiziksel olarak zorlayıcı değildi; ilkokuldaki beden eğitimi derslerinden aşina olduğumuz yürüyüş ve sağa sola dönüş hareketlerinden ibaretti, gerçi son günlerde bile hâlâ dönüş yönlerini karıştıranlar çıkıyordu. Koşma ya da sürünme gibi ağır faaliyetler yoktu; ısınma hareketleri sırasında da komutanlarımız sağlık sorunu olanların kendisini zorlamamasını söylüyordu. Buna rağmen herkes şınav çekerken bahane üretip ayakta dikilenleri görmek insanın karakteri hakkında epey fikir veriyordu. Eğitimlerde beni tek zorlayan şey nisan ayında verilmiş olan kışlık botlardı. Eğitim saatlerinde bot dışında bir şey giyilemediği için kaliteli çorap ve iyi bir tabanlık kullanmanın ayak sağlığı açısından ne kadar önemli olduğunu orada anladım. Yemin töreni provaları için her gün tören alanına yürümek biraz yorucu olsa da hep birlikte marş söyleyerek yürümek işin keyifli tarafıydı.
Günlük yaşamda koğuş ve çevre temizliği sırayla yapılıyordu. Aslında herkes çöpünü ve izmaritini kutuya atsa, tuvaletleri temiz kullansa temizlik sırası geldiğinde kimse yorulmayacaktı. Ancak dinlenme arasında uyarı yapılmasına rağmen gözümüzün içine baka baka yere sigara izmariti atan ve eğitim bitiminde o attığı izmariti yine kendisi toplamak zorunda kalan insanları anlamakta gerçekten güçlük çektim. Ranza arkadaşımla birlikte sırayla tuttuğumuz bina içi nöbetlerde ise gündüz saatleri duyuruları iletmekle geçerken, gece uykunun ortasında denk gelen saatler uykuyu böldüğü için biraz yorucu oluyordu. Rahatsızlananlar bir gün önceden isim yazdırıp ertesi sabah revire gidebiliyor, acil bir durumda ise ranza arkadaşı kendisine eşlik ediyordu. Görevli komutanlar ve çavuşlar ise son derece ilgiliydi; kurallara uyup saygılı bir şekilde derdinizi anlattığınızda çekinilecek hiçbir durum olmuyor, her konuda yardımcı olmaya çalışıyorlardı. Ben içeride ne en ufak bir saygısızlık yaptım ne de kötü bir söz işittim. Son gece heyecandan gözüme uyku girmedi; sabah çıkışa doğru yürürken o yolun nasıl bittiğini bile anlamadım. Şimdiden herkese hayırlı tezkereler.
BedelliYolcusu
Nisan ayı içerisinde bedelli askerliğimi İstanbul’daki bu kışlada tamamladım. Öncelikle görev yapan komutanlarıma selam ve saygılarımı iletiyorum. Ben zaten İstanbul’da yaşayan biri olarak birliğe çok rahat ulaştım ama koğuşta sohbet ettiğimizde şehir dışından gelen arkadaşların da ulaşımda hiç zorlanmadığını duydum; çıkış gününde de kapı önünde taksi ve minibüs bulmak oldukça kolaydı. Teslim olacağım gün sabah erkenden kışlaya gittim ve bunun ne kadar büyük bir avantaj olduğunu içeride yaşayarak gördüm. Erken gelenlerin yerleştirildiği ilk koğuşlar, genelde işini son dakikaya bırakmayan, düzenli ve kurallara uyan insanlardan oluşuyordu. Bizim koğuş bu açıdan harika bir uyum yakaladı; içtimalara bir kez bile geç kalmadık, aramızdan kimse aksaklık çıkarmadı ve ne söylendiyse zamanında yaptığımız için bir kez bile uyarı ya da ceza almadık. Daha geç katılanların yerleştiği son koğuşlarda ve üst katlarda ise içtimaya geç kalan, yatağını toplamayan ve uyumu zorlaştıran kişilerin daha fazla olduğunu gözlemledim.
Kaldığımız bina oldukça eskiydi ancak 16 kişilik koğuşumuzun içi alan olarak gayet ferahtı. Koğuşta üç büyük pencerenin yanı sıra üst kısımda üç tane de küçük pencere bulunuyordu. Biz o üstteki küçük camları sürekli açık tuttuk; hatta son günlerde hava ısınınca orta camı da hiç kapatmadık. Aksi hâlde 16 kişinin uyuduğu bir odada gece dışarıdan içeri girildiğinde ağır havadan durmak pek mümkün olmuyordu. Üşüyen biri olmadıkça havalandırma işini bu şekilde çözdük. Yanımda büyük boy bir valiz götürmüştüm; sivil eşya deposuna kaldırılan valizler haftada bir açıldığı için geniş bir çanta götürmek işime çok yaradı. Ayrıca içeride geçirdiğim sürede büyük boy güneş kremi ve el kreminin de ne kadar gerekli olduğunu bizzat tecrübe ettim.
Binaların önünde çay ve kahve için ayrı, su ve atıştırmalıklar için ayrı otomatlar vardı. Bu otomatlarda yalnızca internet alışverişine açık banka veya kredi kartları geçiyordu; bu yüzden yanımda sadece ufak tefek ihtiyaçlar için az miktarda nakit bulundurup harcamalarımı kartla yaptım, tabii içeride kartı kaybetmemeye ekstra özen gösterdim. Kantin tarafında ise üç ayrı bölüm vardı: birinde tost, pizza, köfte, döner ve tatlı gibi yiyeceklerle içecekler, birinde sadece su, diğerinde ise sigara ve abur cubur satılıyordu. Yemekhaneye giriş sırası ise her hafta dönüşümlü olarak değişiyordu; ilk hafta en son sıraya giren grup, son hafta ilk sırada yemek alıyordu. Bizim dönemimizde pandemi tedbirleri nedeniyle masalarda ikişer kişi çapraz oturuyorduk; yemeklerin yanında akşamları çikolata veya bisküvi, içecek olarak da ayran, meyve suyu, şalgam veya maden suyu çıkıyordu. Masadaki suyu içmek için metal bardak kullanmak gerekiyordu. Yemekhane çıkışında çatal, kaşık ve bardakları ayrı bir yere, tepsileri ise kendi grubumuza ayrılan masaya bırakıyorduk; ilk günlerde bu basit ayrımı yapmayıp çatal kaşıkları çöpe döken ya da tepsisini yanlış yere bırakanlar yüzünden ufak çaplı aksaklıklar yaşandı.
Haftalık programda belirlenen duş günlerimizin dışında sabah erken saatte kalkıp duş alma imkânı da vardı. Kabin sayısı yeterli olduğu için sıra beklemedik ve su hep sıcaktı, içeride hiç üşümedim. Ancak duştan sonra konakladığımız binaya dönerken dışarısı epey rüzgârlı oluyordu; duştan çıkıp ince giyinen ya da hemen dışarıda çay ve sigara molası veren arkadaşların çoğu üşüttüğü için ben kalın giyinip kendimi korumaya dikkat ettim. Eğitimler ise fiziksel olarak zorlayıcı değildi; ilkokuldaki beden eğitimi derslerinden aşina olduğumuz yürüyüş ve sağa sola dönüş hareketlerinden ibaretti, gerçi son günlerde bile hâlâ dönüş yönlerini karıştıranlar çıkıyordu. Koşma ya da sürünme gibi ağır faaliyetler yoktu; ısınma hareketleri sırasında da komutanlarımız sağlık sorunu olanların kendisini zorlamamasını söylüyordu. Buna rağmen herkes şınav çekerken bahane üretip ayakta dikilenleri görmek insanın karakteri hakkında epey fikir veriyordu. Eğitimlerde beni tek zorlayan şey nisan ayında verilmiş olan kışlık botlardı. Eğitim saatlerinde bot dışında bir şey giyilemediği için kaliteli çorap ve iyi bir tabanlık kullanmanın ayak sağlığı açısından ne kadar önemli olduğunu orada anladım. Yemin töreni provaları için her gün tören alanına yürümek biraz yorucu olsa da hep birlikte marş söyleyerek yürümek işin keyifli tarafıydı.
Günlük yaşamda koğuş ve çevre temizliği sırayla yapılıyordu. Aslında herkes çöpünü ve izmaritini kutuya atsa, tuvaletleri temiz kullansa temizlik sırası geldiğinde kimse yorulmayacaktı. Ancak dinlenme arasında uyarı yapılmasına rağmen gözümüzün içine baka baka yere sigara izmariti atan ve eğitim bitiminde o attığı izmariti yine kendisi toplamak zorunda kalan insanları anlamakta gerçekten güçlük çektim. Ranza arkadaşımla birlikte sırayla tuttuğumuz bina içi nöbetlerde ise gündüz saatleri duyuruları iletmekle geçerken, gece uykunun ortasında denk gelen saatler uykuyu böldüğü için biraz yorucu oluyordu. Rahatsızlananlar bir gün önceden isim yazdırıp ertesi sabah revire gidebiliyor, acil bir durumda ise ranza arkadaşı kendisine eşlik ediyordu. Görevli komutanlar ve çavuşlar ise son derece ilgiliydi; kurallara uyup saygılı bir şekilde derdinizi anlattığınızda çekinilecek hiçbir durum olmuyor, her konuda yardımcı olmaya çalışıyorlardı. Ben içeride ne en ufak bir saygısızlık yaptım ne de kötü bir söz işittim. Son gece heyecandan gözüme uyku girmedi; sabah çıkışa doğru yürürken o yolun nasıl bittiğini bile anlamadım. Şimdiden herkese hayırlı tezkereler.