İzmir’in Güzelyalı semtinde yer alan ve eski yıllarda alay seviyesindeyken 1994 sonrasında tabur ve eğitim merkezi yapısına dönüştürülen bu birlik, hem İzmir halkı hem de içerideki rütbeliler arasında doğrudan "Poligon" adıyla biliniyordu. Hatta bu isim o kadar yerleşmişti ki adrese sadece "Poligon" yazılarak gönderilen mektuplar bile sorunsuz şekilde elimize ulaşıyordu. Bizim dönemimizde yılda üç kez kısa dönem, iki kez de uzun dönem celplerine ev sahipliği yapan bir acemi eğitim birliğiydi. İzmir gibi büyük ve güzel bir şehirde yer aldığı için birliğe gelirken vakit geçirme konusunda hiçbir sıkıntı yaşamadım. Teslim olurken sabahın ilk saatlerinde kapıya yığılmak yerine öğleye doğru ya da akşamüstüne yakın saatlerde gelmenin yoğunluğu aşmak açısından çok daha rahat olduğunu gördüm.
Elimde diplomam, sevk belgem ve nüfus cüzdanımın bulunduğu dosyayla kapıdan içeri adım attığımda ister istemez bir heyecan vardı. Yine de girişte görev yapan askerler ve rütbeliler oldukça güler yüzlüydü; ne aşırı laubali ne de umursamaz bir tavra girmeden, sakin bir şekilde ilk işlemleri tamamladım. Kapıda bize üzerinde numaralar bulunan fişler verildi. Bu numaralar, beş buçuk aylık kısa dönem askerliğimiz boyunca neredeyse ismimizin yerine geçti ve aynı zamanda hangi eğitim grubuna ayrılacağımızı belirledi. Ziyaretçi parkı kısmında toplanıp görevli astsubaylardan ilk genel bilgileri dinledikten sonra kayıt işlemlerinin yapıldığı alana geçtik. Burada el yazısıyla "Denizlere hâkim olan cihana hâkim olur" cümlesini yazmak ve boy-kilo ölçümü gibi işlemleri tamamladıktan sonra kıyafetlerimizi teslim aldık. Deniz Kuvvetleri’nde kamuflaj yerine "işbaşı" adı verilen kumaş pantolon ve gömlek kullanıldığı için acemiliğimiz ve kalan askerliğimiz boyunca bu kıyafetleri giydik.
Koğuşlar normalde 84 kişilik büyük salonlar hâlinde tasarlanmıştı ancak bizim dönemimizdeki düzenlemelerle sayı epey azaltılmış, bir dolu bir boş yatak düzenine geçilmişti. İlk gece kafamı çok fazla düşünceyle yormadan sadece dinlenip uyumaya çalıştım. Asıl yeni hayatın başladığını ise ilk sabah, gece nöbetçisinin uyandırdığı nöbetçi çavuşun yüksek sesle herkesi kaldırmasıyla anladım. İçerideki tuvalet ve lavabo sayısı mevcut kalabalığa göre biraz kısıtlıydı; bu yüzden sabahları uykumdan sadece beş dakika feragat edip erken kalkmak hem sıra beklememi önledi hem de nöbetçi çavuşlarla gereksiz bir gerginlik yaşamamı engelledi. Zaten içerideki günlük düzende talim öğretmeni çavuşların ağırlığı çok büyüktü; onlarla ters düşmeden uyumlu hareket etmenin süreci ne kadar kolaylaştırdığını kısa sürede fark ettim.
İlk birkaç günün karmaşası geride kalıp işler rayına oturduğunda, sabah içtimasının ardından eğitim alanlarında yanaşık düzen eğitimlerine başladık. Gösterilen hareketler göz korkutacak ya da yapılamayacak şeyler değildi. Her salı günü toplu içtima alınıyor, uzun bilgilendirme konuşmalarını dinliyorduk. Birliğin genel havası aslında düzenli bir iş yeri gibiydi; akşamüstü mesai bittiğinde rütbeli personel ayrılıyor ve akşam saatleri rutin işler dışında çoğunlukla boş geçiyordu. Ancak eğitimde çok geri kalan gruplar olursa, özellikle İskenderun’dan yetişip gelmiş talim öğretmenleri o gruplara oldukça yorucu ek eğitimler yaptırabiliyordu. Hafta sonları ise belirlenen saatlerde ziyaretçi kabul ediliyordu. Bizim dönemimizde içeride yaklaşık bin acemi asker vardı; bunlardan yalnızca on kadarı usta birliği için burada kalırken, geri kalan çoğunluk eğitim sonunda İstanbul, İskenderun, Mersin, Zonguldak veya gemilere dağıtılıyordu.
Buradaki askerlik şartları celp dönemlerinin mevsimine göre bambaşka bir hâl alıyordu. Nisan celbi; denetlemelerin olmaması, mevcudun azlığı ve yaz aylarına doğru içerideki havanın iyice yumuşamasıyla en rahat dönem olarak görülüyordu. Ağustos döneminde gelenler ilk haftalarda hem ciddi bir sıcakla hem de yoğun denetleme hazırlıklarıyla karşılaşıyor, eylül sonuna doğru ise havaların serinlemesiyle rahatlıyordu. Aralık celbinde ise "İzmir’e gidiyorum, havası ılımandır" diye düşünenleri sabahın erken saatlerinde ve gece nöbetlerinde oldukça keskin, sert bir soğuk bekliyordu. Yine de burası diğer deniz eğitim birliklerinden bile ayrı, kendine has bir düzene sahipti. Askere gelirken insanı en çok yoran şey neyle karşılaşacağını bilememenin verdiği o belirsizlik duygusuydu; içerideki işleyişi adım adım yaşayıp gördükçe o ilk günkü bilinmezlik de kendiliğinden ortadan kalktı.
İsimsiz kullanıcı
İzmir’in Güzelyalı semtinde yer alan ve eski yıllarda alay seviyesindeyken 1994 sonrasında tabur ve eğitim merkezi yapısına dönüştürülen bu birlik, hem İzmir halkı hem de içerideki rütbeliler arasında doğrudan "Poligon" adıyla biliniyordu. Hatta bu isim o kadar yerleşmişti ki adrese sadece "Poligon" yazılarak gönderilen mektuplar bile sorunsuz şekilde elimize ulaşıyordu. Bizim dönemimizde yılda üç kez kısa dönem, iki kez de uzun dönem celplerine ev sahipliği yapan bir acemi eğitim birliğiydi. İzmir gibi büyük ve güzel bir şehirde yer aldığı için birliğe gelirken vakit geçirme konusunda hiçbir sıkıntı yaşamadım. Teslim olurken sabahın ilk saatlerinde kapıya yığılmak yerine öğleye doğru ya da akşamüstüne yakın saatlerde gelmenin yoğunluğu aşmak açısından çok daha rahat olduğunu gördüm.
Elimde diplomam, sevk belgem ve nüfus cüzdanımın bulunduğu dosyayla kapıdan içeri adım attığımda ister istemez bir heyecan vardı. Yine de girişte görev yapan askerler ve rütbeliler oldukça güler yüzlüydü; ne aşırı laubali ne de umursamaz bir tavra girmeden, sakin bir şekilde ilk işlemleri tamamladım. Kapıda bize üzerinde numaralar bulunan fişler verildi. Bu numaralar, beş buçuk aylık kısa dönem askerliğimiz boyunca neredeyse ismimizin yerine geçti ve aynı zamanda hangi eğitim grubuna ayrılacağımızı belirledi. Ziyaretçi parkı kısmında toplanıp görevli astsubaylardan ilk genel bilgileri dinledikten sonra kayıt işlemlerinin yapıldığı alana geçtik. Burada el yazısıyla "Denizlere hâkim olan cihana hâkim olur" cümlesini yazmak ve boy-kilo ölçümü gibi işlemleri tamamladıktan sonra kıyafetlerimizi teslim aldık. Deniz Kuvvetleri’nde kamuflaj yerine "işbaşı" adı verilen kumaş pantolon ve gömlek kullanıldığı için acemiliğimiz ve kalan askerliğimiz boyunca bu kıyafetleri giydik.
Koğuşlar normalde 84 kişilik büyük salonlar hâlinde tasarlanmıştı ancak bizim dönemimizdeki düzenlemelerle sayı epey azaltılmış, bir dolu bir boş yatak düzenine geçilmişti. İlk gece kafamı çok fazla düşünceyle yormadan sadece dinlenip uyumaya çalıştım. Asıl yeni hayatın başladığını ise ilk sabah, gece nöbetçisinin uyandırdığı nöbetçi çavuşun yüksek sesle herkesi kaldırmasıyla anladım. İçerideki tuvalet ve lavabo sayısı mevcut kalabalığa göre biraz kısıtlıydı; bu yüzden sabahları uykumdan sadece beş dakika feragat edip erken kalkmak hem sıra beklememi önledi hem de nöbetçi çavuşlarla gereksiz bir gerginlik yaşamamı engelledi. Zaten içerideki günlük düzende talim öğretmeni çavuşların ağırlığı çok büyüktü; onlarla ters düşmeden uyumlu hareket etmenin süreci ne kadar kolaylaştırdığını kısa sürede fark ettim.
İlk birkaç günün karmaşası geride kalıp işler rayına oturduğunda, sabah içtimasının ardından eğitim alanlarında yanaşık düzen eğitimlerine başladık. Gösterilen hareketler göz korkutacak ya da yapılamayacak şeyler değildi. Her salı günü toplu içtima alınıyor, uzun bilgilendirme konuşmalarını dinliyorduk. Birliğin genel havası aslında düzenli bir iş yeri gibiydi; akşamüstü mesai bittiğinde rütbeli personel ayrılıyor ve akşam saatleri rutin işler dışında çoğunlukla boş geçiyordu. Ancak eğitimde çok geri kalan gruplar olursa, özellikle İskenderun’dan yetişip gelmiş talim öğretmenleri o gruplara oldukça yorucu ek eğitimler yaptırabiliyordu. Hafta sonları ise belirlenen saatlerde ziyaretçi kabul ediliyordu. Bizim dönemimizde içeride yaklaşık bin acemi asker vardı; bunlardan yalnızca on kadarı usta birliği için burada kalırken, geri kalan çoğunluk eğitim sonunda İstanbul, İskenderun, Mersin, Zonguldak veya gemilere dağıtılıyordu.
Buradaki askerlik şartları celp dönemlerinin mevsimine göre bambaşka bir hâl alıyordu. Nisan celbi; denetlemelerin olmaması, mevcudun azlığı ve yaz aylarına doğru içerideki havanın iyice yumuşamasıyla en rahat dönem olarak görülüyordu. Ağustos döneminde gelenler ilk haftalarda hem ciddi bir sıcakla hem de yoğun denetleme hazırlıklarıyla karşılaşıyor, eylül sonuna doğru ise havaların serinlemesiyle rahatlıyordu. Aralık celbinde ise "İzmir’e gidiyorum, havası ılımandır" diye düşünenleri sabahın erken saatlerinde ve gece nöbetlerinde oldukça keskin, sert bir soğuk bekliyordu. Yine de burası diğer deniz eğitim birliklerinden bile ayrı, kendine has bir düzene sahipti. Askere gelirken insanı en çok yoran şey neyle karşılaşacağını bilememenin verdiği o belirsizlik duygusuydu; içerideki işleyişi adım adım yaşayıp gördükçe o ilk günkü bilinmezlik de kendiliğinden ortadan kalktı.