Askerlik Yorumları

Yorum Detayı

Hava Er Eğitim Tugay Komutanlığı için bırakılan tam kullanıcı deneyimi.

Birlik Sayfasına Dön
İ

İsimsiz kullanıcı

Bedelli Askerlik • Şubat 2023 • Kütahya

4 Şubat – 1 Mart tarihleri arasındaki 25 günlük bedelli askerliğimi Kütahya’daki bu tugayda tamamladım. Sürecin en başında yaptığım en büyük hata, dışarıda birkaç saat daha fazla vakit geçirmek düşüncesiyle kışlaya öğleden sonra teslim olmaktı. Girişte inanılmaz bir kuyruk vardı; üstüne vardiya değişimi ve geç saatte katıldığımız için işlemlerin yavaş ilerlemesi eklenince her şeyi tamamlayıp koğuşa girmem gece geç saatleri buldu. Üstelik o ilk gece çarşaflarımızı bile alamamıştık. Sabah erkenden gelip üç dört saat içinde işlemlerini bitirenler günü dinlenerek geçirirken, benim o ilk gün yaşadığım yorgunluğu üzerimden atmam iki üç gün sürdü. Zaten içeride geçirdiğim süre boyunca saatlerce sıra beklemek günlük hayatın en sıradan parçası hâline geldi; oradaki kuyrukları gördükten sonra sivil hayatta bankada beklenen sıralar insana hiçmiş gibi geliyor.

Teslim olduğumuz gün üzerimizdeki kıyafetler dışındaki tüm sivil eşyalarımız valizlerle birlikte valizhaneye kaldırıldı. İçerideki yaşam için yanımda sadece pijama altı, terlik ve kış dönemi olduğu için içlik bulundurmam yeterli oldu. Havacıların giydiği tişörtlerden üç taneyi birlik zaten veriyordu, ben de yanımda beş tane yedek götürmüştüm. Hem baş hem banyo havlusunu, tıraş köpüğünü, sabunu ve şampuanı da içeride dağıttılar; yalnızca verdikleri tıraş bıçağı çok kalitesiz olduğu için kendi getirdiğim bıçakları kullanmak işime yaradı. Unutulan herhangi bir eşya içinse kantinde diş ipinden ayakkabı keçesine kadar her şey bulunabiliyordu.

Koğuşlarda olumlu diyebileceğim nadir şeylerden biri ısınma durumu oldu; şubat ayının en soğuk kış günlerinde bile içerinin sıcaklığı o kadar iyiydi ki geceleri tişörtle uyuyabildim. Buna karşılık ranzaların ve yatakların hâlinden en az otuz yıllık oldukları belliydi, hatta battaniyelerin üzerinde 1997 yılından kaldığını gösteren etiketler duruyordu. Çarşaflar yıkanmış olarak gelse de yıpranmış durumdaydı; ilk birkaç gün garipsesem de bir süre sonra alıştım. Tuvalet ve banyo konusu ise oldukça sıkıntılıydı. Tuvaletleri sırayla askerler temizlediği için hijyen seviyesi pek iç açıcı değildi. Banyoda sıcak su iki günde bir yalnızca 15–20 dakikalığına akıyordu ve doğal olarak kapıda uzun kuyruklar oluşuyordu. Arkada bekleyen arkadaşlara ayıp olmasın diye içeride iki üç dakikadan fazla kalamıyordum; toplam 25 gün boyunca ancak beş defa, onda da yarım yamalak duş alabildim.

Yemekler benim için içerideki en büyük hayal kırıklıklarından biriydi. Arada sırada düzgün yemekler çıksa da genel tablo pek iyi değildi; kahvaltılarda protein namına bir şey bulmak zordu, gofret ve paketli kek gibi tamamen şeker ağırlıklı şeyler veriliyordu. Kazanlar dolusu artan yemek dökülmesine rağmen bize verilen porsiyonlar küçüktü ve çoğu öğünde bayat ekmekle karnımızı doyurmaya çalışıyorduk. Kantine gitmeye niyetlendiğimde ise hem seçenekler pek tatmin edici değildi hem de yarım saat sıra beklemeye değmiyordu; neyse ki içerideki pideciyi keşfettikten sonra ara sıra oradan faydalandık.

Tugay dışarıdan hizmet almadığı için içerideki bütün işleri tepeden tırnağa askerler yürütüyordu ve bu da sürekli iş görevlendirmeleri anlamına geliyordu. Ben içeride hem yemek indirme işinde hem de mutfaklarda çalıştım. Yemek indirme işi diğerlerine kıyasla tek rahat olanıydı ancak ana mutfak kısmı gerçekten çok ağır ve yorucuydu. Diğer görevlendirmelerde ise vizite görevlisi, çaycı veya idari işlerde çalışan arkadaşların eğitimlere katılmadıkları için ilk başta şanslı göründüklerini ama hafta sonları bile dinlenemediklerini, akşam geç saatlere kadar, hatta çaycıların gece yarılarına kadar çalıştıklarını gördüm. Buna karşılık yemekhane masa ekibinde, depoda ya da boya işinde görev alanlar çok daha rahat etti; örneğin boyacı olarak seçilen arkadaşlar iki günde sadece üç kapı boyayıp kalan süreyi dinlenerek geçirdi.

Eğitim grupları arasında bana göre net bir fark yoktu; herkes kendi bulunduğu yeri en zoru sanıyordu ama her yerde aynı sabit eğitim programı uygulanıyordu. Görevli komutanlar 26–27 yaşlarında genç insanlardı; kimisi eğitime daha çok önem verirken kimisi kurallara ve denetime odaklanıyordu. Çavuşlar ise bizim süremiz kısa olduğu için zaman zaman daha aksi davranabiliyordu. Eğitimlerde beni en çok yoran şey, ilkokulda öğrendiğimiz sağa, sola ve geriye dönüş gibi en basit hareketleri bile yapamayan, sol ayağını basması gereken yerde hâlâ yanlış adım atan birkaç kişi yüzünden beş saat boyunca aynı şeylerin tekrar ettirilmesiydi. İçerideki aşırı selamlaşma trafiği, yürürken yanından geçen arabaya bile durup selam verenleri görmek bana bazen bir tiyatro sahnesindeymişiz gibi hissettiriyordu. Yine de yatakhanedeki o eski ranzalara kazınmış şafak yazılarını gördükçe bizden önce kimlerin gelip geçtiğini düşündüm; insan içerideyken hiç geçmeyecekmiş gibi hissediyor ama 25 gün bir şekilde tamamlanıp geride kalıyor.

Durum: Onaylandı Faydalı: 0 Faydasız: 0
14 Kasım 2026 11:22