Askerlik Yorumları

Yorum Detayı

Ulaştırma Eğitim Alay Komutanlığı - Alaşehir için bırakılan tam kullanıcı deneyimi.

Birlik Sayfasına Dön
İ

İsimsiz kullanıcı

Bedelli Askerlik • Şubat 2019 • Manisa

2019 yılının Şubat ayında üç haftalık acemi eğitimimi Manisa Alaşehir’deki bu alayda aldım. Askere gitmeden önceki son birkaç ayımı sürekli araştırma yapmakla ve bu birlik hakkında yazılmış her şeyi okumakla geçirmiştim. İçeri girip süreci bizzat yaşadığımda, gitmeden önce bu kadar çok şey okumanın insanı gereksiz yere strese sokmaktan başka bir işe yaramadığını ve bazı şeyleri akışına bırakıp orada yaşayarak öğrenmenin çok daha sağlıklı olduğunu anladım.

Birliğe katılmak için Hatay’dan yola çıktığımda doğrudan Alaşehir’e giden bir otobüs bulamadığım için önce Salihli’ye, oradan da Alaşehir’e geçtim. Otogardan doğrudan birliğe giden dolmuşlar vardı ancak memleketten ayrılırken akrabaların cebime sıkıştırdığı nakit parayı üç hafta boyunca üzerimde taşımak riskli olacağından ve içeride tüm alışverişler kartla yapıldığından, önce şehir merkezine uğrayıp elimdeki nakit parayı banka hesabıma yatırdım. İçeride acemilik boyunca zaten pek para harcamadım ama nakit yükünden kurtulmakla çok doğru bir iş yapmış oldum. Yanımda altı tane kitap bile getirmiştim. Oysa içerideki dolaplar oldukça küçüktü ve dolapları kilitlemeye izin verilmediği için getirdiğim kilit boşa çıktı; boyna asmalı cüzdanın ise kısa sürede ipi koptu. Yalnızca ilk sabah acil lazım olacak tıraş bıçağı, tıraş köpüğü, birkaç yedek iç çamaşırı ve çorap ile tek bir kitap getirmenin fazlasıyla yeterli olacağını orada gördüm. Hırsızlık konusunda da korktuğum gibi bir durum yaşamadım; toplam altı aylık askerliğim boyunca sadece bir çift terliğim kayboldu.

Kışlaya adım attığım ilk gün tam anlamıyla bir koşturmaca içinde geçti. Girişte yakamıza içtima sıramızı belirleyen birer numara iliştirildi, ardından sağlık geçmişimizle ilgili formlar dolduruldu. Bu işlemler sırasında saatlerce bir noktadan diğerine yönlendirilirken elimdeki ağır çantayı da sürekli yanımda sürüklemek zorunda kaldım. Yemek saati geldiğinde onarlı sıralar hâlinde kol kola yürüyerek yemekhaneye gittik, çantalarımızı dışarıda bırakıp yemeğimizi yedikten sonra koğuşlara çıktık. Aynı ranzayı paylaştığımız altlı üstlü yatak arkadaşımız bizim "badimiz" oluyordu ve içeride her an birbirimizden sorumlu tutuluyorduk; ben bu aşamada şansımı iyi kullanıp temiz yüzlü, uyumlu bir arkadaşımla eşleştim.

Koğuşa çıktığımızda eşyalarımızı yerleştireceğimizi sanıyordum ama çantaları bırakır bırakmaz tekrar aşağı koşup malzeme dağıtım alanına götürüldük. Herkese birer alışveriş sepeti verildi; biz sırada beklerken görevli askerler sepetlerimize palaska, kamuflaj ve söylediğimiz ayak numarasının bir büyüğü olan botları hızlıca bıraktı. Açık bir alana çıktığımızda saniyeler içinde yeni kıyafetleri giymemiz istendi. Bu ilk günlerde beni en çok zorlayan şey işte bu hız ve koşturmaca oldu; ne kadar yavaş giyindiğimi ve o tempoya yetişmekte ne kadar zorlandığımı orada fark ettim. Sivil kıyafetlerimizi bize verilen mavi çantalara tıkıştırıp üzerinde oturarak beklerken ilk arkadaşlıklar da yavaş yavaş kurulmaya başladı.

Burada geçirdiğim üç hafta boyunca beni fiziksel olarak en çok zorlayan iki şey şubat ayının keskin soğuğu ve ayak tabanlarımdaki ağrı oldu. Bulunduğum eğitim grubunda kısa ve uzun dönem toplam beş yüz kişiydik. Sabah karanlığında ve dondurucu soğukta yapılan içtimalarda kimse başını yerden kaldıramıyordu. Kalabalık yüzünden hem içtimalar hem de yemekhane sıraları çok uzun sürüyordu; ilk girenler yemeğini bitirip çıktığında çoğumuz henüz içeri bile girememiş oluyorduk. Parayla yemek yenebilecek alternatif yerler de vardı ama oralarda da kuyruk olduğu için ben hep yemekhaneyi tercih ettim. Yemekler özel bir firma tarafından getiriliyor ve yine firma çalışanları tarafından dağıtılıyordu; lezzet olarak gayet güzeldi. Yemeklerin iyi olmasına rağmen içerideki yoğun tempodan dolayı bu üç haftada altı kilo verdim. Düzenli uyku ve düzenli yemek temposu vücudu tamamen dengeliyordu; ben bu süreci günlük hayatın karmaşasına verilmiş bir ara ve fiziksel bir arınma fırsatı olarak gördüm.

İçtimaları benim için asıl çileli hâle getiren şey ise düz taban olmamdı. Sivil hayatımda doktora gitme ihtiyacı bile duymadığım bu durum, içtimalarda sayı tam çıkana veya görevliler gelene kadar çömelerek beklememiz gerektiğinde büyük bir soruna dönüştü. Saatlerce süren sayımlarda eksikler yüzünden tekrar tekrar kalkıp çömelmek ve o vaziyette beklemek ayak tabanlarımda yırtılma hissine, morarmaya ve şişliğe yol açtı; meğer ben çömelerek duramıyormuşum, bunu askerde öğrendim. Soğuktan ve uzun bekleyişlerden dolayı neredeyse her içtimada fenalaşan birileri oluyordu.

Banyo imkânı koğuşlardan birkaç dakikalık yürüme mesafesindeki ayrı bir binadaydı. Üç hafta boyunca yalnızca iki kez yıkanabildim. Biri yirmi beşer kişilik gruplar hâlinde içeri alındığımız ve daha üzerimizi çıkarmadan dışarıdan "çıkın" seslerinin yükseldiği haftalık toplu banyoydu; diğerinde ise şubat soğuğunda hastalanma riskini göze alarak sabahın çok erken saatinde ihtiyaç banyosuna gittim. Son haftaya girdiğimizde uzun içtimaların yerini tören yürüyüşü çalışmaları aldı. Beş yüz kişi arasından tören yürüyüşü için iki yüz kişi seçildi; ben ayaklarımın durumundan dolayı katılmamaya çalışsam da boyum uzun olduğu için yürüyüş ekibine alındım. Ayaklarım iyice zorlandı ama yemin töreninde yer almasaydım içimde ukde kalırdı; törendeki o manevi atmosfer üç hafta boyunca çektiğim bütün yorgunluğu unutturdu.

Bu süreçte iki kez hastane sevkiyle gittiğim Salihli’yi ve etrafı üzüm bağlarıyla çevrili küçük, sevimli bir ilçe olan Alaşehir’i çok sevdim. Acemiliğimi tamamladıktan sonra Manisa merkezde iki gece kalıp İzmir üzerinden usta birliğim olan Kıbrıs’a geçtim. Benim için zorlayıcı ama bir o kadar da yaşamış olmaktan mutluluk duyduğum bir deneyimdi; gidenlere şimdiden hayırlı teskereler.

Durum: Onaylandı Faydalı: 0 Faydasız: 0
14 Kasım 2026 11:32