Askerlik Yorumları

Yorum Detayı

15. Piyade Er Eğitim Tugayı 5. Piyade Eğitim Taburu için bırakılan tam kullanıcı deneyimi.

Birlik Sayfasına Dön
İ

İsimsiz kullanıcı

Bedelli Askerlik • Ocak 2019 • Samsun

Bedelli askerliğimi tamamladığım bu tugay, bedelli olup olmamamıza bakılmaksızın temel askerlik eğitiminin sonuna kadar verildiği bir yerdi. İçerideki asıl amaç bizden birer komando yaratmak değil, askerliğin ne demek olduğunu ve böyle bir hayat tarzının varlığını bizzat yaşatarak göstermekti; bu yüzden her eğitimden biraz biraz aldık. Kondisyonu iyi olanların bile hatırı sayılır ölçüde yorulduğu, kondisyonu zayıf olanların ise epey zorlandığı ve zaman zaman uykusuz kaldığı bir tempomuz vardı. Buna rağmen komutanlarımızın geneli son derece anlayışlı ve iyi niyetliydi. Kimse bize bedelli olduğumuz için farklı bir gözle bakmadı; hatta komutanımızın "Bu size verilmiş bir haktır, bu haktan yararlanmak da sizin en doğal hakkınızdır" yaklaşımı hepimizi çok rahatlattı. Özellikle sıfır egoya sahip, deneyimli ve gerçek bir asker olan yüzbaşımıza yürekten selamlarımı iletiyorum; beremizi düzgün takmamız, tıraşımıza özen göstermemiz ve bot bağcıklarımızı içeri sokmamız konusunda bizi sürekli uyarsa da bunu hiç rahatsız edici bir tavırla yapmadı, daha çok her sorunumuzla yakından ilgilenen bir okul müdürü gibiydi.

Kışlaya ilk girişi yaparken hangi sırada yürüdüğümüz, içeride hangi gruba düşeceğimizi ve kimlerle bir arada olacağımızı doğrudan belirledi. Kapıdan girerken sırada hemen önümde ve arkamda duran kişiler, askerlik boyunca en çok görüştüğüm arkadaşlarım ve aynı zamanda "badim" oldu; daha ilk sırada beklerken önümdeki ve arkamdaki insanlara göz ucuyla bakmak bile içeride kimlerle vakit geçireceğim konusunda kabaca fikir vermeye yetmişti. Yerleştiğimiz koğuşlar orta halliydi ve kapasiteleri 25 ile 55 kişi arasında değişiyordu. Bazı koğuşlar pencereliyken bazılarında pencere yoktu ama içerinin sıcaklığı genel olarak iyiydi. Gece yat saati gelip de kalabalık koğuşta horultular ve gürültüler başladığında uykuya dalmak bir hayli zorlaşıyordu. Uykumun kaçmaması için benim bulduğum çözüm yatmadan önce kitap okumaktı; koğuşta kulak tıkacı kullanan ya da radyo dinleyerek uyumaya çalışan arkadaşlar da vardı.

Buradaki günlük hayatın en temel kuralı her şeyin parayla değil, sırayla yürümesiydi. Sıcak sudan çaya ve kahveye, yemekten revire, duştan tıraşa ve tuvalete kadar her adımda sıra beklemek günlük rutinin bir parçasıydı. Gece yatarken veya koğuşta dolaşırken giymek için eşofman ve pijama, terlik, spor ayakkabı, asker rengi bere, eldiven, boyunluk ve termal içlik gibi malzemelerin hiçbirini birlik dağıtmıyordu. Bunların hepsi içeride satılıyordu ancak en ufak bir ihtiyaç ya da sigara almak için bile en az bir saat kuyrukta beklemek gerekiyordu; bu yüzden bu eşyaları gelirken yanımda getirmiş olmam beni büyük bir zahmetten kurtardı. Sağda solda su, abur cubur ve sıcak-soğuk içecek alabileceğimiz otomatlar vardı ama onlar da yoğunluktan sürekli bozuluyor ya da içlerindeki malzeme bitiyordu. Otomatta şekersiz çaya bastığımda bardaktan sütlü krema aktığına, sıcak çikolataya bastığımda ise espresso verdiğine bizzat şahit oldum.

Yemekler özel bir yemek firması aracılığıyla sağlanıyordu ancak hem hijyen zayıftı hem de kahvaltılar çok yetersizdi; yemeklerin lezzeti on üzerinden ancak beş ederdi. Neredeyse bütün öğünler tam bir karbonhidrat ve şeker yüklemesi şeklindeydi. Normal hayatında ekmek ve pilav yemeyen, şeker kullanmayan biri için oldukça zorlayıcı bir düzen vardı; nitekim yirmi günün sonunda günde yarım beyaz ekmek yiyen ve kilo almış biri hâline geldim. Yemekhanede yemek istemediğimizde seyyar veya sabit kantinlerden köfte ekmek ya da hamburger alabiliyorduk fakat oradaki etler de hep donmuş gıdaydı ve ekmekler bayattı. Üstelik kantin fiyatları dışarıya göre pahalıydı ve orada da uzun sıralar beklemek kaçınılmazdı.

Gün içinde yaklaşık on saat boyunca ayakta duruyorduk. Askere gelmeden önce ne kadar spor yapmış olursam olayım bu tempo bel ağrısına yol açtı. Bize verilen botlar oldukça kaliteliydi ancak tek bir botun ağırlığı bir kilo civarındaydı; on saat ayakta kalınca bu ağırlık ciddi bir yüke dönüşüyordu ve botun ayağı vurma ihtimali yüksekti. Yanımda vatka ve jel tabanlık götürmüş olmam ayaklarımı korumamda çok işe yaradı. Kalabalık ortamda soğuk algınlığı gibi rahatsızlıklara yakalanmak neredeyse kaçınılmazdı; revire gitmek ise ayrı bir dertti ve oradaki yoğunlukta sağlam gidenin bile hasta olup çıkma ihtimali vardı. Duş konusunda ise azimli olan biri her gün yıkanabilirdi fakat her yerde olduğu gibi banyoda da ciddi bir sıra vardı. Ben duş alacağım akşamı tamamen buna ayırıyordum; çünkü sıraya girip beklemek, yıkanıp çıkmak ve giyinmek derken zaten yat saati geliyordu. Şampuan, sabun ve lifimi yanımda götürmüştüm; içeride toplam beş-altı defa duş alabildim ama yıkamakla uğraşmamak için kullanıp atmalık uygun fiyatlı iç çamaşırları götürüp çorap ve iç çamaşırlarımı neredeyse her gün değiştirdim. Söylenenleri ikiletmeden yapıp ortamın kurallarına uyunca bu kısa ama yoğun süreç sorunsuz şekilde tamamlandı.

Bizi her uygun adımda gaza getiren "canavar bunlar" teğmene de ekstradan saygılar, sevgiler.

Durum: Onaylandı Faydalı: 1 Faydasız: 0
14 Kasım 2026 11:04